Od anteny i toru RF, przez odbiornik GNSS, aż po nawigację inercyjną i autopilota. Jak projektować urządzenia, które potrafią rozpoznać zakłócenia, ocenić wiarygodność pozycji i odpowiednio zareagować?

Zwykle mówimy „GPS” jest zakłócany. Oczywiście chodzi o różne systemy pozycjonowania z wykorzystaniem sygnałów z konstelacji satelitarnych oraz czas sygnałów odniesienia, których nadajniki umieszczone są na ziemi (lub pojazdach latających).

Wyobraźmy sobie drona wykonującego zaprogramowaną misję.

Ma nowoczesny odbiornik GNSS, obsługuje kilka systemów satelitarnych, korzysta z wielu częstotliwości i posiada funkcje anti-jamming oraz anti-spoofing.

Wszystko działa poprawnie. Do momentu, gdy w jego otoczeniu pojawia się silny sygnał zakłócający.

Odbiornik zaczyna tracić satelity. Albo, co może być jeszcze groźniejsze, nadal podaje współrzędne, tylko że niekoniecznie prawdziwe.

Co zrobi autopilot?

• Czy zauważy problem? Czy odrzuci niewiarygodne dane? Czy potrafi kontynuować nawigację bez GNSS?
• A może zacznie korygować trasę na podstawie fałszywej pozycji?

To pytania, na które nie odpowiada sama specyfikacja odbiornika.

Odporność GNSS nie jest pojedynczą funkcją urządzenia. To właściwość całego systemu.

Dlaczego GNSS tak łatwo zakłócić?

GNSS (Global Navigation Satellite Systems) to wspólna nazwa satelitarnych systemów nawigacyjnych, takich jak GPS, Galileo, GLONASS czy BeiDou.

Sygnały docierające do anteny odbiornika są niezwykle słabe. Po przebyciu ponad 20 tysięcy kilometrów sygnał satelitarny musi zostać odebrany i wyodrębniony z szumu oraz innych sygnałów radiowych.

Dlatego nawet stosunkowo niedaleki nadajnik zakłócający może poważnie utrudnić odbiór GNSS.

Nie jest to już wyłącznie problem rozważany na konferencjach naukowych.

W ostatnich latach obserwuje się liczne zakłócenia nawigacji satelitarnej, między innymi w rejonie Morza Bałtyckiego, Europy Wschodniej i Bliskiego Wschodu.

Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) zaktualizowała 3 lipca 2026 roku swój biuletyn bezpieczeństwa dotyczący zakłóceń GNSS.

Ciekawym źródłem obserwacji jest również serwis GPSJam, prezentujący mapy anomalii nawigacyjnych na podstawie danych ADS-B (Automatic Dependent Surveillance–Broadcast) raportowanych przez samoloty.

Warto jednak pamiętać, że nie jest to bezpośredni pomiar poziomu zakłóceń RF. Mapa pokazuje problemy z raportowaną jakością pozycji, ale sama w sobie nie pozwala jednoznacznie określić rodzaju zakłócenia ani jego źródła.

Jamming, spoofing i meaconing — trzy różne zjawiska

Zanim przejdziemy do metod ochrony, uporządkujmy trzy podstawowe pojęcia.

Jamming — zagłuszanie

Jamming polega na celowym emitowaniu sygnałów radiowych utrudniających lub uniemożliwiających odbiór GNSS.

Efektem może być pogorszenie jakości sygnału, utrata części satelitów lub całkowity brak rozwiązania nawigacyjnego.

Podobne skutki mogą wywoływać również niezamierzone zakłócenia pochodzące z elektroniki, dlatego nie każda utrata GNSS oznacza celowy jamming.

Spoofing — fałszowanie sygnałów

Spoofing polega na podszywaniu się pod autentyczne sygnały satelitarne, aby wprowadzić odbiornik w błąd.

W odróżnieniu od jammingu odbiornik nie musi utracić pozycji.

Może nadal poprawnie — z własnej perspektywy — przetwarzać odbierane sygnały i prezentować nieprawdziwe współrzędne, prędkość lub czas.

Meaconing — retransmisja autentycznych sygnałów

Meaconing to szczególny przypadek zakłócania nawigacji, polegający na odbieraniu prawdziwych sygnałów nawigacyjnych i ich ponownym nadawaniu, zwykle z dodatkowym opóźnieniem.

W tym przypadku atakujący nie musi samodzielnie generować fałszywej wiadomości nawigacyjnej.

Może wykorzystać autentyczne sygnały, zmieniając ich warunki czasowe i przestrzenne.

Meaconing jest często rozpatrywany jako forma spoofingu, ale warto go wyróżnić, ponieważ ma znaczenie przy analizie ograniczeń zabezpieczeń kryptograficznych.

Najważniejsza różnica: jamming może pozbawić system informacji o pozycji, a spoofing i meaconing mogą spowodować, że system zacznie ufać informacji nieprawdziwej.

W praktyce zjawiska te mogą również występować razem.

Siedem warstw odporności GNSS

Warto rozdzielić dwie kwestie:

• Warstwy 1–5: ochrona sygnału, pomiarów i wiarygodności danych na poziomie anteny, toru RF oraz odbiornika GNSS.
• Warstwy 6–7: odporność całego systemu nawigacyjnego i sterowania, także wtedy, gdy danych GNSS nie można już wykorzystywać.

Nie każda aplikacja wymaga wszystkich siedmiu warstw. Inne wymagania będzie miał odbiornik w urządzeniu konsumenckim, a inne dron, pojazd autonomiczny, system wojskowy czy infrastruktura krytyczna.

Warstwa 1. Antena i tor RF — pierwsza linia obrony

Zanim zaczniemy mówić o algorytmach, spójrzmy na antenę i tor RF (Radio Frequency), czyli część elektroniki odpowiedzialną za odbieranie i wstępne przetwarzanie sygnałów radiowych.

Tutaj zaczyna się odporność GNSS.

Znaczenie mają między innymi:

• Charakterystyka anteny i jej lokalizacja.
• Filtry pasmowe ograniczające sygnały spoza potrzebnych zakresów.
• LNA (Low-Noise Amplifier), czyli wzmacniacz niskoszumowy.
• Odporność toru wejściowego na silne sygnały.
• Ekranowanie, prowadzenie sygnałów i odpowiedni projekt PCB.

W wymagających zastosowaniach wykorzystuje się również anteny CRPA (Controlled Reception Pattern Antenna).

Są to układy z wieloma elementami antenowymi, które dzięki przetwarzaniu przestrzennemu mogą ograniczać odbiór zakłóceń przychodzących z określonych kierunków.

Nie jest to jednak rozwiązanie uniwersalne. Skuteczność zależy od liczby elementów antenowych, algorytmów i warunków propagacyjnych.

Warto zwrócić uwagę na jeszcze jeden problem: przesterowanie.

Jeżeli do wejścia LNA dociera zbyt silny sygnał, wzmacniacz może wejść w obszar nieliniowej pracy albo nasycenia. Zniekształcony sygnał trafia następnie do dalszych stopni odbiornika.

A tego, co zostało utracone lub silnie zniekształcone w torze analogowym, nie zawsze da się odzyskać cyfrowo.

Wniosek: zanim wybierzemy zaawansowane algorytmy anti-jamming, trzeba sprawdzić, czy tor RF ma odpowiednią selektywność i zapas dynamiki.

Warstwa 2. Cyfrowe przetwarzanie sygnałów — DSP

Kolejna warstwa to DSP (Digital Signal Processing), czyli cyfrowe przetwarzanie sygnałów.

Nowoczesne odbiorniki wykorzystują algorytmy, które analizują odbierane próbki i próbują ograniczyć wpływ zakłóceń.

Przykładowe mechanizmy:

• Adaptive notch filtering: adaptacyjne wycinanie wąskich zakresów częstotliwości zajętych przez zakłócenia.
• Pulse blanking: odrzucanie próbek zakłóconych krótkimi impulsami.
• Wykrywanie i ograniczanie zakłóceń chirp/swept: sygnałów, których częstotliwość zmienia się w czasie, np. przemiatając określony zakres widma.
• Analiza widma: identyfikowanie nietypowych sygnałów i ocena charakteru zakłóceń.

Przykładem rozwiązania komercyjnego jest AIM+ (Advanced Interference Mitigation and Monitoring), stosowane w odbiornikach Septentrio.

Ale trzeba pamiętać o ograniczeniach.

Cyfrowa redukcja zakłóceń ma swoją cenę. Może powodować utratę części użytecznego sygnału, a jej skuteczność zależy od poziomu zakłóceń, szerokości pasma i architektury odbiornika.

Co więcej, skuteczny anti-jamming nie oznacza automatycznie skutecznego anti-spoofingu.

Warstwa 3. Multi-frequency i multi-constellation

Jeżeli odbiornik wykorzystuje wyłącznie GPS L1, utrata tego zakresu może oznaczać poważne problemy z nawigacją.

Dlatego nowoczesne urządzenia korzystają z wielu częstotliwości i konstelacji satelitarnych.

Przykładowo:

System	Wybrane sygnały
GPS	L1, L2, L5
Galileo	E1, E5a, E5b, E6
BeiDou	B1I, B1C, B2a, B2b, B3
GLONASS	G1, G2, G3

Wykorzystanie kilku systemów zwiększa liczbę dostępnych obserwacji satelitarnych i może poprawić dostępność pozycjonowania.

Jednak liczba obsługiwanych konstelacji nie jest równoznaczna z liczbą niezależnych częstotliwości.

GPS L1, Galileo E1 i BeiDou B1C wykorzystują wspólną częstotliwość środkową 1575,42 MHz.

Silne zakłócenie tego zakresu może więc oddziaływać jednocześnie na kilka systemów.

Z kolei wykorzystanie L2, L5 lub E5 zwiększa różnorodność częstotliwościową, ale nadal nie gwarantuje odporności.

Szerokopasmowy albo wielopasmowy jammer może oddziaływać na kilka zakresów jednocześnie. Ponadto niektóre odbiorniki wykorzystują L1/E1 jako podstawę początkowej akwizycji sygnałów, co może utrudniać rozpoczęcie pracy po zakłóceniu tego pasma.

Warto więc sprawdzić w dokumentacji nie tylko obsługiwane częstotliwości, ale również zachowanie odbiornika podczas akwizycji, utraty i ponownego uzyskiwania sygnałów.

Wniosek: cztery konstelacje nie muszą oznaczać czterokrotnie większej odporności na zakłócenia.

Warstwa 4. Wykrywanie anomalii — czy odbiornik może ufać pomiarom?

Nie wystarczy ograniczać zakłócenia.

Trzeba również potrafić rozpoznać, że otrzymywane sygnały przestają być wiarygodne.

Nowoczesne odbiorniki mogą monitorować wiele parametrów.

AGC (Automatic Gain Control)

Automatyczna regulacja wzmocnienia dostosowuje poziom sygnału do zakresu pracy odbiornika.

Jeżeli pojawi się silny sygnał zakłócający, układ AGC może zmienić wzmocnienie. Taka zmiana bywa jednym z szybkich wskaźników obecności zakłóceń.

Sam poziom AGC nie stanowi jednak jednoznacznego dowodu jammingu — może zależeć także od innych sygnałów i warunków pracy toru RF.

C/N₀ (Carrier-to-Noise Density Ratio)

Jest to stosunek mocy sygnału nośnego do gęstości mocy szumu, podawany zwykle w dB-Hz.

Spadek C/N₀ może wskazywać na pogorszenie jakości odbioru.

Analiza widma i poziomu szumu

Pozwala wykrywać dodatkowe sygnały, wzrost mocy zakłóceń, nietypowe impulsy lub sygnały przemiatające częstotliwość.

Doppler i pseudoodległości

Odbiornik analizuje zmiany częstotliwości wynikające z ruchu satelitów i odbiornika oraz pseudoodległości — pomiary odległości wyznaczane na podstawie czasu propagacji sygnału, obciążone m.in. błędami zegarów.

Niespójności między obserwacjami mogą być sygnałem ostrzegawczym.

RAIM (Receiver Autonomous Integrity Monitoring)

Mechanizmy RAIM wykorzystują nadmiarowe obserwacje satelitarne do sprawdzania spójności pomiarów i wykrywania części nieprawidłowości.

Ich skuteczność zależy jednak od liczby satelitów, geometrii i przyjętych założeń dotyczących błędów. Nie jest to uniwersalny mechanizm wykrywania spoofingu.

Dopiero połączenie kilku wskaźników pozwala zbudować bardziej wiarygodny system detekcji.

Wniosek: pojedynczy parametr może być mylący. Największą wartość daje analiza zmian i wzajemnej spójności różnych obserwacji.

Warstwa 5. Kryptografia — Galileo OSNMA

Jednym z ciekawszych kierunków zwiększania bezpieczeństwa GNSS jest uwierzytelnianie danych nawigacyjnych.

24 lipca 2025 roku rozpoczęto świadczenie początkowej usługi operacyjnej Galileo OSNMA (Open Service Navigation Message Authentication).

OSNMA umożliwia zgodnym odbiornikom sprawdzanie autentyczności wiadomości nawigacyjnych transmitowanych w komponencie Galileo E1-B.

Rozwiązanie wykorzystuje między innymi mechanizm TESLA (Timed Efficient Stream Loss-Tolerant Authentication), oparty na opóźnionym ujawnianiu kluczy kryptograficznych.

Użytkownik potrzebuje odbiornika obsługującego OSNMA, odpowiedniego oprogramowania oraz zaufanego materiału kryptograficznego, w szczególności kluczy publicznych umożliwiających weryfikację.

Ale czy OSNMA całkowicie eliminuje spoofing?

Nie.

OSNMA uwierzytelnia wiadomości nawigacyjne, a nie bezpośrednio sam pomiar odległości do satelity.

Ma to szczególne znaczenie w kontekście meaconingu.

Ponieważ wykorzystywane są autentyczne sygnały, samo sprawdzenie poprawności wiadomości nie wystarcza do wykrycia każdego ataku retransmisyjnego.

Jednocześnie nie można powiedzieć, że OSNMA w ogóle nie chroni przed retransmisją.

Mechanizm TESLA wymaga zachowania odpowiednich relacji czasowych. Prawidłowo zaimplementowana kontrola czasu i procesu uwierzytelniania ogranicza możliwości opóźniania oraz ponownego wykorzystywania komunikatów przez atakującego.

Zakres ochrony zależy jednak od implementacji odbiornika, dostępności wiarygodnego czasu oraz scenariusza ataku.

To ważna różnica.

W ramach dalszego rozwoju Galileo prowadzone są również prace nad SAS (Signal Authentication Service), którego celem jest uwierzytelnianie sygnałów wykorzystywanych do pomiarów odległości.

Wniosek: kryptografia znacząco utrudnia fałszowanie danych GNSS, ale nie zastępuje kontroli sygnału, pomiarów i wiarygodności rozwiązania nawigacyjnego.

Warstwa 6. INS i inne źródła nawigacji — co zrobić bez GNSS?

Załóżmy, że odbiornik wykrył poważne zakłócenie.

Nie ufa już danym GNSS.

Co dalej?

W systemach autonomicznych jedną z możliwości jest wykorzystanie INS (Inertial Navigation System), czyli nawigacji inercyjnej.

INS korzysta z pomiarów IMU (Inertial Measurement Unit), czyli jednostki zawierającej czujniki przyspieszeń i prędkości kątowych.

Na podstawie tych pomiarów system estymuje ruch, orientację i pozycję urządzenia.

Może więc kontynuować nawigację przez pewien czas bez sygnałów satelitarnych.

Ale INS ma swoje ograniczenia.

Błędy pomiarowe akcelerometrów i żyroskopów akumulują się w czasie, powodując narastanie błędu pozycji.

Dlatego czas działania bez GNSS zależy od klasy czujników, algorytmów i wymagań aplikacji.

Dodatkowo można korzystać z odometrii, systemów wizyjnych, lidaru, barometru lub innych źródeł informacji o ruchu.

Łączenie takich obserwacji nazywamy fuzją czujników. Pozwala ona wykorzystać różne źródła danych do uzyskania bardziej wiarygodnej estymacji stanu urządzenia.

A co z systemami, które potrzebują przede wszystkim czasu?

GNSS to nie tylko nawigacja.

Sygnały satelitarne służą również do synchronizacji sieci telekomunikacyjnych, infrastruktury energetycznej i systemów pomiarowych.

W tych zastosowaniach odpowiednikiem utrzymania nawigacji po utracie GNSS jest często holdover — podtrzymywanie wymaganej dokładności czasu lub częstotliwości przez lokalny zegar, np. wysokiej klasy oscylator.

Jakość zegara określa, jak długo system zachowa dopuszczalny błąd synchronizacji.

Wniosek: przy projektowaniu odporności trzeba wiedzieć, czego system nie może stracić: pozycji, prędkości, orientacji czy precyzyjnego czasu.

Warstwa 7. Autopilot i logika systemu — kto podejmuje decyzję?

Pozostaje ostatnia, bardzo ważna warstwa.

Odbiornik może wykryć zakłócenia. INS może dostarczać alternatywną estymację ruchu.

Ale ktoś musi zdecydować, którym danym ufać i jak zareagować.

W systemach autonomicznych tę funkcję realizuje autopilot lub nadrzędny system nawigacji i sterowania.

Jedną z podstawowych metod jest wykorzystanie filtru Kalmana, często w postaci EKF (Extended Kalman Filter), czyli rozszerzonego filtru Kalmana.

Filtr łączy pomiary z różnych czujników i porównuje je z przewidywanym stanem systemu.

Istotną rolę odgrywają innowacje, nazywane także residuami pomiarowymi, czyli różnice między otrzymanym pomiarem a wartością przewidywaną na podstawie modelu i wcześniejszych obserwacji.

Przykładowo:

INS przewiduje, że dron powinien znajdować się w określonym obszarze, a GNSS podaje pozycję przesuniętą o kilkadziesiąt metrów.

Jeżeli różnica jest statystycznie zbyt duża w stosunku do oczekiwanej niepewności, system może uznać pomiar GNSS za podejrzany.

Takie podejście pozwala wykrywać także część wolno narastających błędów, które nie wywołują gwałtownego skoku pozycji.

Nie daje jednak pełnej gwarancji. Powolny drift może być trudny do wykrycia, zwłaszcza gdy niezależna estymacja inercyjna również stopniowo traci dokładność.

Dlatego potrzebne są dodatkowe mechanizmy oceny wiarygodności oraz odpowiednio zaprojektowana logika awaryjna.

System może wtedy:

• Odrzucić podejrzane pomiary GNSS.
• Zwiększyć wagę danych z innych czujników.
• Przejść na nawigację alternatywną.
• Ograniczyć wykonywaną misję.
• Uruchomić zdefiniowaną procedurę bezpieczeństwa.

W systemach bezzałogowych istotne jest również odpowiednie zaprojektowanie funkcji Return-to-Home (RTH).

Powrót do punktu startu nie zawsze jest bezpieczną reakcją, jeśli aktualna pozycja jest błędna lub GNSS jest niedostępny.

Wniosek: odporność systemu nie kończy się na wykryciu zakłóceń. Kluczowe jest to, co urządzenie zrobi z informacją o utracie wiarygodności danych.

Warstwa 0. EMC — czyli najpierw nie zakłócaj sam siebie

Do siedmiu opisanych warstw warto dodać wspólny fundament: EMC, czyli kompatybilność elektromagnetyczną własnego urządzenia.

Dlaczego nazywam ją warstwą 0?

Ponieważ zanim zaczniemy bronić się przed zewnętrznymi zakłóceniami GNSS, musimy upewnić się, że własna elektronika nie pogarsza odbioru satelitarnego.

Przetwornice impulsowe, procesory, magistrale cyfrowe, napędy elektryczne czy pokładowe nadajniki radiowe mogą generować emisje niepożądane.

Te emisje mogą docierać do anteny GNSS przez promieniowanie, przewody, sprzężenia z masą lub zasilaniem.

W rezultacie odbiornik może tracić kilka decybeli C/N₀, mieć problemy z akwizycją albo gubić sygnały satelitarne.

Co ciekawe, problem może występować nawet wtedy, gdy urządzenie spełnia odpowiednie wymagania emisji EMC.

Spełnienie limitów emisji nie gwarantuje bowiem braku zakłóceń własnego, bardzo czułego odbiornika.

W praktyce warto sprawdzić:

• Lokalizację i charakterystykę anteny.
• Poziomy zakłóceń generowanych przez przetwornice i układy cyfrowe.
• Filtrację zasilania odbiornika GNSS.
• Ekranowanie i prowadzenie przewodów.
• Zachowanie C/N₀ podczas pracy różnych podsystemów.
• Oddziaływanie nadajników radiowych na tor GNSS.

To szczególnie ważne przy projektowaniu dronów i innych urządzeń, w których wiele układów elektronicznych pracuje w niewielkiej przestrzeni.

Wniosek: zanim zaczniemy szukać jammera w otoczeniu, warto sprawdzić, czy sami nie jesteśmy źródłem problemu.

Jak sprawdzić, czy system naprawdę jest odporny?

Dokumentacja odbiornika może zawierać informacje o odporności na zakłócenia, ale nie zastąpi walidacji kompletnego urządzenia.

Przygotowując plan badań, warto rozważyć pięć grup testów.

1. Badania zakłóceń własnych

Sprawdzamy odbiornik GNSS podczas pracy przetwornic, procesorów, napędów, nadajników i pozostałej elektroniki.

Obserwujemy między innymi C/N₀, liczbę wykorzystywanych satelitów, czas akwizycji i stabilność rozwiązania pozycji.

2. Odporność na zakłócenia RF

W kontrolowanym i odpowiednio ekranowanym stanowisku oceniamy zachowanie odbiornika przy różnych rodzajach zakłóceń.

Warto monitorować nie tylko dokładność, ale również AGC, C/N₀, status mechanizmów detekcji i moment utraty rozwiązania.

3. Utrata pasm i konstelacji

Sprawdzamy, czy odbiornik potrafi kontynuować pracę po utracie określonego zakresu częstotliwości lub części satelitów.

Szczególnie interesujące jest porównanie zachowania przy utracie L1/E1 oraz innych wykorzystywanych pasm.

4. Wykrywanie spoofingu i meaconingu

Oceniamy, czy system wykrywa niespójności pomiarowe, błędy pozycji lub czasu oraz czy potrafi odrzucić niewiarygodne obserwacje.

Takie testy wymagają kontrolowanego środowiska, odpowiednich symulatorów i zabezpieczeń przed emisją sygnałów poza stanowisko.

5. Praca bez GNSS

Sprawdzamy, jak długo urządzenie może utrzymać wymaganą dokładność pozycji, orientacji lub synchronizacji po utracie sygnałów satelitarnych.

W przypadku drona równie ważne jest zachowanie autopilota, nie tylko błąd pozycji samego odbiornika.

Kryteria akceptacji — bez nich nie ma sensownej walidacji

Przed rozpoczęciem testów trzeba określić, jakie zachowanie uznajemy za poprawne.

Przykładowy zestaw hipotetycznych wymagań projektowych, a nie uniwersalnych limitów:

Parametr	Przykładowe kryterium
Błąd pozycji po utracie GNSS	Poniżej 5 m przez 10 s
Czas wykrycia zakłócenia	Nie dłużej niż 2 s
Reakcja na niewiarygodny GNSS	Odrzucenie danych i przejście w tryb alternatywny
Fałszywe alarmy	Nie więcej niż 1 na 100 h pracy w określonych warunkach
Czas przywrócenia nawigacji	Nie dłużej niż 30 s po ustąpieniu zakłócenia

Wartości te są wyłącznie ilustracyjne. Dla rzeczywistej aplikacji trzeba je ustalić na podstawie analizy ryzyka, wymagań funkcjonalnych, dynamiki urządzenia i możliwości czujników.

Istotne jest też zdefiniowanie warunków testu: poziomu zakłóceń, scenariusza ruchu, dostępnych sygnałów i sposobu wyznaczania rzeczywistej pozycji odniesienia.

Odporność, której nie potrafimy zmierzyć i zweryfikować, pozostaje deklaracją.

Podsumowanie — odporność to architektura, nie pojedyncza funkcja

• Nowoczesne odbiorniki GNSS oferują coraz bardziej zaawansowane mechanizmy przeciwdziałania zakłóceniom.
• Wieloczęstotliwościowość, cyfrowe przetwarzanie, detekcja anomalii czy uwierzytelnianie danych nawigacyjnych rzeczywiście zwiększają możliwości odbiorników.
• Ale nie rozwiązują wszystkich problemów.
• Możemy mieć świetny odbiornik multi-band, który pracuje w urządzeniu z nieprawidłowo zaprojektowanym torem RF.
• Możemy wykrywać spoofing, ale nie mieć przygotowanej reakcji systemu.
• Możemy też posiadać INS, którego błędy narastają szybciej, niż wymaga tego aplikacja.
• Dlatego odporność GNSS warto rozpatrywać na kilku poziomach: od kompatybilności elektromagnetycznej i odbioru sygnału aż po niezależną nawigację i decyzje systemu sterowania.

Ostatecznie nie chodzi tylko o to, czy odbiornik potrafi wyznaczyć pozycję.

Najważniejsze pytanie brzmi: czy system potrafi rozpoznać moment, w którym nie powinien już tej pozycji ufać?

---

Źródła

Artykuł opiera się na aktualnych materiałach instytucji europejskich oraz dokumentacji technologicznej. Szczególnie istotne są cztery źródła:

• EASA — GNSS Outages and Alterations — opis jammingu, spoofingu, objawów i zagrożeń operacyjnych; aktualizacja z 3 lipca 2026 r. EASA
• EUSPA — Galileo OSNMA — zakres uwierzytelniania wiadomości nawigacyjnych. EU Agency for the Space Programme
• EUSPA — Galileo Signal Authentication Service — rozwój uwierzytelniania pomiarów odległości, uzupełniającego OSNMA. EU Agency for the Space Programme
• Septentrio — AIM+ Anti-Jamming Protection — konkretne mechanizmy cyfrowego ograniczania zakłóceń. Septentrio

---

Słownik pojęć GNSS / RF

Skrót	Pełna nazwa (EN)	Wyjaśnienie po polsku
GNSS	Global Navigation Satellite System	Ogólna nazwa satelitarnych systemów nawigacyjnych, takich jak GPS, Galileo, GLONASS czy BeiDou.
GPS	Global Positioning System	Amerykański system nawigacji satelitarnej.
GLONASS	Global Navigation Satellite System (ros. ГЛОНАСС)	Rosyjski system nawigacji satelitarnej.
RF	Radio Frequency	Częstotliwości radiowe; określenie technologii i torów wykorzystujących sygnały radiowe.
EMC	Electromagnetic Compatibility	Kompatybilność elektromagnetyczna — zdolność urządzenia do prawidłowej pracy w swoim środowisku elektromagnetycznym bez powodowania niedopuszczalnych zakłóceń.
LNA	Low-Noise Amplifier	Wzmacniacz niskoszumowy, zwykle umieszczany blisko anteny odbiorczej.
CRPA	Controlled Reception Pattern Antenna	Adaptacyjna antena wieloelementowa umożliwiająca ograniczanie odbioru zakłóceń z wybranych kierunków.
DSP	Digital Signal Processing	Cyfrowe przetwarzanie sygnałów, np. filtrowanie i wykrywanie zakłóceń.
AIM+	Advanced Interference Mitigation and Monitoring	Technologia Septentrio służąca do wykrywania, monitorowania i ograniczania zakłóceń GNSS.
C/N₀	Carrier-to-Noise Density Ratio	Stosunek mocy sygnału nośnego do gęstości mocy szumu. Parametr jakości odbioru, zwykle wyrażany w dB-Hz.
OSNMA	Open Service Navigation Message Authentication	Mechanizm Galileo pozwalający weryfikować autentyczność wiadomości nawigacyjnych.
SAS	Signal Authentication Service	Rozwijana usługa Galileo służąca do uwierzytelniania sygnałów wykorzystywanych w pomiarach odległości.
INS	Inertial Navigation System	System nawigacji inercyjnej, wyznaczający ruch i pozycję na podstawie pomiarów bezwładnościowych.
IMU	Inertial Measurement Unit	Jednostka pomiarów inercyjnych, zawierająca zazwyczaj akcelerometry i żyroskopy.
UAV	Unmanned Aerial Vehicle	Bezzałogowy statek powietrzny, np. dron.
R&D	Research and Development	Badania i rozwój — projektowanie, rozwijanie i weryfikacja nowych rozwiązań technicznych.
EASA	European Union Aviation Safety Agency	Agencja Unii Europejskiej ds. Bezpieczeństwa Lotniczego.

Oznaczenia częstotliwości GNSS

W artykule występują też oznaczenia pasm, których nie należy mylić z nazwami technologii.

Oznaczenie	Częstotliwość środkowa	Zastosowanie
L1	1575,42 MHz	GPS, również wspólna częstotliwość z Galileo E1 i BeiDou B1C
L2	1227,60 MHz	GPS
L5	1176,45 MHz	GPS, wspólna częstotliwość z Galileo E5a i BeiDou B2a
E1	1575,42 MHz	Galileo
E5a	1176,45 MHz	Galileo
E5b	1207,14 MHz	Galileo
E6	1278,75 MHz	Galileo

Weryfikacja częstotliwości

Do weryfikacji częstotliwości GNSS oraz możliwości ich legalnego wykorzystania w Polsce polecam przede wszystkim cztery oficjalne źródła: krajową tablicę przeznaczeń częstotliwości, europejską bazę CEPT/ECO, normę ETSI EN 303 413 oraz dokumentację operatorów systemów GNSS.

Co ciekawe, 11 listopada 2026 r. weszła w życie nowa polska Krajowa Tablica Przeznaczeń Częstotliwości.

1. Gdzie sprawdzać częstotliwości?

1. Krajowa Tablica Przeznaczeń Częstotliwości — Polska

Podstawowe źródło prawne. Pokazuje, jakie służby radiokomunikacyjne mogą wykorzystywać określone zakresy oraz jakie obowiązują ograniczenia i uwagi krajowe.

Dz.U. 2026 poz. 1482 · obowiązuje od 11.11.2026

2. ECO EFIS — europejska tablica częstotliwości

Europejska baza przeznaczeń i zastosowań częstotliwości. Umożliwia sprawdzanie pasm i powiązanych dokumentów CEPT, ECC oraz ETSI. efis.cept.org

3. ETSI EN 303 413 V1.2.1 — odbiorniki GNSS

Norma zharmonizowana odnosząca się do odbiorników GNSS w zakresie 1164–1300 MHz oraz 1559–1610 MHz. Szczególnie przydatna przy projektowaniu, badaniach i ocenie zgodności RED. wersja angielska

4. Galileo GNSS Service Centre — dokumentacja sygnałów

Dokumentacja techniczna Galileo, w tym specyfikacje sygnałów, częstotliwości, modulacji i dostępnych usług. Dobre źródło do ustalenia, co faktycznie nadaje dany system. EU Agency for the Space Programme

Dodatkowe pojęcia

Pojęcie	Krótkie wyjaśnienie
Jamming	Zagłuszanie odbioru sygnałów radiowych przez zakłócenia.
Spoofing	Podszywanie się pod autentyczne sygnały GNSS w celu wprowadzenia odbiornika w błąd.
Anti-jamming	Technologie ograniczające wpływ zagłuszania na odbiornik.
Anti-spoofing	Mechanizmy wykrywania i ograniczania prób fałszowania sygnałów nawigacyjnych.
Multi-frequency	Odbiór sygnałów na kilku częstotliwościach.
Multi-constellation	Jednoczesne wykorzystanie kilku systemów GNSS.
Notch filter	Filtr wycinający wąski zakres częstotliwości, np. zajęty przez zakłócenie.
Pulse blanking	Odrzucanie fragmentów sygnału zakłóconych krótkimi impulsami.
Pseudoodległość	Odległość wyznaczana na podstawie czasu propagacji sygnału GNSS, obciążona m.in. błędem synchronizacji zegarów.
Doppler	Zmiana obserwowanej częstotliwości sygnału wynikająca z ruchu względnego satelity i odbiornika.
Fuzja czujników	Łączenie danych z różnych źródeł, np. GNSS, IMU i kamer, w celu uzyskania bardziej wiarygodnej estymacji ruchu i pozycji.

EMC for Business | Engineering Notes

Pod redakcją Tomasza Utkowskiego

Artykuł edukacyjny dotyczący projektowania odpornych systemów GNSS, EMC i RF. Opisane mechanizmy mają różny zakres skuteczności i wymagają walidacji w konkretnej aplikacji.

TAGI: GNSS, GPS, EMC, RF, zakłócenia GNSS, jamming, spoofing, meaconing, anti-jamming, anti-spoofing, Galileo, nawigacja satelitarna, odporność elektromagnetyczna, UAV, systemy autonomiczne